11. vaqif mustafayevin 1995-ci ildə özünəxas tərzini davam etdirərək çəkdiyi filmdir.


--spoiler--

film "bizi qınayanın atasına lənət - millət" sözləriylə başlayır. əlibaba fransadan yaşadıqdan sonra azərbaycanı bəyənməyən biridir və azərbaycanca danışmır. filmi iki cür şərh etmək olur: 1) milli kimliyini itirmiş azərbaycanlıya milli dəyərli xatırlatmaq cəhdi. 2) milli dəyərləri qoruyur əslində milli dəyərlərin bir şeyimə yaramadığını göstərərək möhtəşəm ironiya etmək.
əlbəttə, vaqifin tərzi ikincidir və belə edir. şairini, sazını, meyxanası, musiqisini və hətta yuxu priyomuyla dədə qorqudunu belə lağa qoyur, ələ salır, bunu elə ustalıqla edir ki, hətta o filmə çəkilənlər belə bunu anlamır. filmin sonluğu çox əladır. əlibabanı sünnət etdikdən sonra o düzəlir. yəni, bu o deməkdir ki, azərbaycanda xeyri yoxdu, sikə-sikə də olsa öz bildiklərin yeridəcəklər. sonra yaşar nuri deyir ki, bizi qınayanın atasına lənət, atova lənət bizi qınayan. əlibaba da deyir ki, siz də heç olmasa millət olun da.

--spoiler--
izləyin, izlətdirin, sadəcə şedevr